donderdag 15 december 2011

Almost driving home for Christmas

This is my third harmattan-season. Harmattan is a dry and amazingly dusty West African wind. It blows sand from the Sahara into Ghana, blocking the sun and making Accra a hazy, dusty city, cooling it down and covering it with amber coloured sand. This time of the year, the humidity drops up till the level that it actually makes sense to straighten your hair. It makes people stay in bed longer ‘because it’s too cold to get up’. And it makes my security guards wear their ski-jackets and hats.

‘But this is Africa, how cold does it really get’, one may ask, thinking that Ghana is on the equator. 'Well', I would answer, 'at night now it gets as cold as a shivering 26C. And during the day we are freezing, with just 30C.' My colleagues complain that the cold makes their skin crack and pity me for being from 'a cold country like this'. So yeah, time for woollen cardigans. I even wear jeans and shoes these days, getting ready for some real winter weather next week. Bring on the snow and hot chocolate for some home sweet home time. I can't wait to ride my bicycle, kiss my friends and family and spend some time in my pyjamas, drinking wine and secretly eating all the cookies from the Christmas tree.

donderdag 3 november 2011

Missie bij de missionarissen


Op het moment dat ik achterop een brommer zat, met achter mij een levende kip, zielig tokkend met zijn pootjes vastgebonden aan het spatbord, overviel me een intens geluksgevoel.

De ene dag was ik nog onderdeel van het expatleven met z’n bakken vol poen en decadente feestjes die steevast eindigen met je kleren aan in het zwembad van de gastvrouw/gastheer. De volgende dag hobbelde ik door het stof over een klein paadje waar geen auto’s kunnen komen. Op zoek naar een mini dorpje van mud-hutjes waar herderskinderen leren lezen en schrijven door het programma waar ik aan werk. En daarmee leren hoe ze beter voor zichzelf en hun toekomstige kinderen kunnen zorgen. En wellicht iets minder schrijnend arm kunnen worden. Schrijnend arm. Hoe nietszeggend kunnen twee woorden zijn. Maar ik bedoel geen schoenen of slippers hebben terwijl het donker rode zand kookt. Of de continue angst om een oogst die kan mislukken en 3 van je 7 kinderen die dan dood gaan.

De scholen zagen er goed uit, ook al waren de lessen onder een boom. De kinderen leken blij, de juffen en meesters gemotiveerd. En ook de logboeken en financiën leken in orde.

In de middag gingen we langs bij familie van mijn collega die oorspronkelijk uit deze uithoek van de wereld komt. Zittend in de schaduw onder een boom observeerde ik de vrouwen. De oudsten tandeloos, hun borsten laag en met afgetrainde lichamen van het werken. Malen, stampen, oogsten, hakken. De godganse dag. Ik zat er bij en lachte onnozel. Overdacht hoe ik beleefd het zelf gebrouwen mengel in de kalebas voor me kon weigeren zonder onbeschoft te zijn en probeerde te helpen bij het pellen van de mais. De kip leefde nog en liep vrolijk te kukelen, maar zijn braadvuurtje werd al gestookt.

’s Avonds liep ik in de pikdonkere nacht door het dorpje opzoek naar bereik om mijn liefste te bellen. Vlakbij de kerk had ik beet. Ik vertelde hem over de tinnen glazen schnapps die ik had gedronken met de missionarissen uit de missiepost waarin we sliepen. En over de 1000 insectenbeten, de kakkerlakken die knisperend rondrenden in mijn kamer en dat ik –voor even- voor geen goud terug wilde naar mijn luxe leven in de hoofdstad. 

maandag 10 oktober 2011

Harembroek

zij:‘liefje, als we dan dus straks gaan trouwen he?... wat vind je dan mooi wat ik aan trek?’

hij: ‘mmmmmm….. naja, maakt me niet zo veel uit….. als het maar niet…(twijfelend of dit de goede kant op gaat) euuhh….zo’n euuuhhh…. bbbbroek is.’ (trekt vies gezicht)

zij:‘wát voor bróek?’ (bijtende toon, klemtoon op broek)

hij: ‘Je weet wel. Zo’n wijde, zo eentje die je altijd thuis aan doet’ (afkeurende blik, angstige ogen ivm bang voorgevoel dat dit gesprek inderdaad de verkeerde kant op gaat)

zij: (rechtop in bed) HUH? Een harembroek bedoel je? Dat was heel HIP hoor anders, jaaaaa. Ok, nu misschien niet meer nee, maar wat kan ik daar aan doen hier in de bush bush en het zit gewoon lekker. Maar moet ik dan altijd iets aan waarin je mijn kont kan zien? Jeeetje heeeeejjj, naja zeg’. (gespeelde verontwaardiging over zoveel seksisme. Vooroordeel bevestigd: strak en kort, never change a winning team)

en dan pruttelend: ‘Maar nee, ok, dat was ik niet van plan nee…’ Ik dacht meer aan een jurk ofzo’

hij: ‘Een jurk? Trouwen vrouwen niet meestal in een rok dan?’

zij: 'Een rok is de helft schat, een jurk is als je maar 1 ding aan hebt. Boven en onder het zelfde.’

hij: (Blij) ‘Ok ja, nou dat vind ik leuk ja, als je een jurk aan doet, dan zie je er altijd lekker uit, dus dan zeg ik wel ja.’

Oppervlakkige moraal van dit verhaal: vermijd op je trouwdag (uiteraard niet op andere dagen als je daar zin in hebt) de men repellers lijst (=jumpsuits, harembroeken, klompachtige schoenen, witte leggings, schoudervullingen, alles wat gifgroen of geel is). Deze lijst is mijn eigen empirisch geteste lijst, maar ik beweer onder geen beding dat hij volledig is. En mijn huispak met enigszins verlaagd kruis blijkt dus ook in die categorie te vallen. Dat was eigenlijk wel te verwachten, al had ik nog niet overwogen er in te gaan trouwen. Vriendin N schreef laatst dat de nieuwe overall trend er bij haar niet in kwam en denk dat deze ook zonder testen op de lijst kan.

Onderliggende diepere laag van dit verhaal: ik mis hem. Hij zit weer in dat verrekte vliegtuig naar huis.

vrijdag 30 september 2011

How Chinese dictators inspire me sometimes to think big

Sometimes you have an unlucky day. Like when you eat something, but a fly landed on your food before you eat it. And that fly happened to have had dirty little feet because it had been on someone’s contaminated feces before. And then you may think you are eating a delicious steak but really, you are eating a little ticking bomb that will cause some SERIOUS stomach cramps. And then you end up having an unlucky week. Or almost 2 weeks now in my case. And you spend one whole night on your knees in the washroom in an old, dirty Air Nigeria plane, up till the point that you think you have figured out which of the Russian words on the door of the washroom means ‘smoke alarm’. (Don’t ask me why the plane was Russian, or whether that means it was not good enough anymore to fly in Russia but is still fine in West-Africa, I don’t want to know). I could have been wrong anyway, probably smoking is allowed on planes in Russia.

Surprisingly a nearly deadly amount of antibiotics didn’t do the trick for long. Thinking I would be fine, I flew up north again for some field work, but shivering with fever I flew back to Accra again after a few days. So, unlucky it was. But good thing my friends always look at the bright side of things. Friend J sent me an email recommending to ‘at least enjoy feeling nice and skinny’, which made me laugh and think about Mariah Carey.

And another friend who works on water and sanitation issues is happy I now appreciate more her efforts in promoting hand-washing with soap and building more toilets so people don’t go to the bush everywhere. In my feverish dreams I was thinking about Mao though (I know, that sounds really random, but let me explain). I thought about how besides the death of millions of people, Mao Zedong was also responsible for one of the greatest bird massacres in history. Here’s a little bit of history for you:

In 1958 Mao Zedong declared sparrows an enemy of the state and started the Kill a Sparrow campaign as they ate all the grain seeds, causing disruption to agriculture. Peasants were told to go out to the fields, screaming at the tops of their voices and making noise in every possible way using pots and pans. The birds were frightened and took off, and since the noise went on steadily, the sparrows did not dare to land. People also carried tall sticks and chased away birds from the trees. Constant flying and escaping exhausted the sparrows soon and they simply fell down and died. The method was highly effective, and millions of sparrows were slaughtered.

Brilliant right? Ok, not really actually, as it caused a famine that killed 30 million people as sparrows in fact eat more insects than seeds and those insects now ruined the food production. But I was thinking it would be an excellent idea to do something similar with flies. And we may want to include the mosquitoes too. It will be the end of malaria and typhoid and God knows what other diseases causing stomach cramps. Just a little free piece of advice here for my colleagues in the health section of UNICEF or anyone else who wants to take it up and get famous. Please mention me and my spaced out feverish dreams in your memoirs though, that would be much appreciated.

dinsdag 13 september 2011

Nl herfst blues

Soms betrap ik mezelf op gedachten die tegen de afspraak zijn en waar ik maar beter niet aan kan beginnen. Hersenspinsels waarvan ik mijn handen tegen mijn oren moet drukken en heel hard ‘nee nee nee nee’ moet roepen, om ze te verbannen en niet meer over na te denken. Maar het lukt niet altijd. Soms wil ik gewoon geen ontslag nemen. Wil ik hier blijven. Of nog beter, naar een ander land. Een nieuw avontuur. In een vluchtelingenkamp werken in Somalië. Of het Pray-gedeelte van Eat Pray Love uitproberen in India. Een tijdje in New York wonen. Zeg nou zelf, beter dan vanaf januari de herhalingen van As the World Turns kijken, boodschappen doen, eten koken en vacaturesites bekijken om de zoveelste brief te schrijven waar nog 300 man op reageren (en nee, ik overdrijf dit niet, dit is een zeer realistisch toekomstvisioen op een herfstige dinsdag in september).

Dit alles maakt me soms een beetje ongerust. En het maakt dat ik niet zo leuk iemand ben om een lange afstandsrelatie mee te hebben. Want ik zeur en klaag. Terwijl ik als professionele lange afstandsrelatiehouder weet dat die alleen varen bij positiviteit, toekomstplannen maken en heel, heel veel bellen, skypen en uiteraard CO2 vervuiling. Mensen vragen me vaak ‘hoe wij het toch doen’. En dan voel ik me even het orakel van de succesvolle lange afstandsrelaties. Yvon had me eigenlijk moeten bellen om boer Frank en Anita wat advies te geven hoe de afstand van de boerderij naar Utrecht te overbruggen.

Ik had ze dan verteld dat je afgezien van een passionele grote liefde, alles moet blijven delen, zelfs de meest lullige kleine details over je leven en wat je meemaakt, wat je denkt en hoe je je voelt. En dat je veel leuke tripjes moet plannen waar je naar uit kan zien. En de laatste gouden tip is dat je een einddatum moet hebben. En dat je die dag niet mag verschuiven. Maar dat niet verschuiven, daar zit ‘m mijn achilleshiel. Hier ben ik al een keer de fout in gegaan, al heb ik het geluk de meest flexibele en liefste verloofde te hebben, die mijn levensgeluk soms zelfs boven het zijne stelt. En die eigenlijk best in is voor een tijdje een nomadisch leven in verschillende landen, ware het niet dat hij zijn baan zo leuk vindt.

Maar aan alles komt een eind, ook aan mijn levensgeluk zonder hem bij me elke dag. Dus het is eigenlijk tijd. En ik zie enorm uit naar wonen in het zelfde huis. Dat er altijd water is en elektriciteit. En dat we gezellig samen kunnen ontbijten. Dat mijn lieve familie en vriendinnen in de buurt wonen en ik mijn facebook account kan opheffen daarom. En dat ik als baanloze straks hun zwangerschapsverlof kan mee uitzitten in de Coffee Company. Dat ik minstens 3 paar nieuwe laarzen mag. En een iphone, at last.

Maar het valt niet mee. Daar wilde ik eigenlijk alleen maar even over klagen hier. En als hij er niet was, ging ik met geen 10 paarden van de natste zomer naar de slapste winter verhuizen straks. Want zaterdag ga ik ineens weer naar Senegal, en de week daarna naar de grens met Burkina Faso. En daarom vind ik mijn leven hier best wel geinig eigenlijk en hou ik het nog makkelijk even uit zonder het moederland. Ik wou dat ik zelf een orakel had, want een wijs toekomstadvies of nog beter, een goddelijke openbaring, zou welkom zijn. Wordt het dit:








Of toch meer dit?

zondag 28 augustus 2011

You don't know the Thing. I'm teaching you the Thing

Small girl. I love it when people call me that here. Much better than ‘Obruni’ (white man) , or ´Mama´, or worse ´White´. ´Hey White, you can´t park here´ (random men on the street who decide they have a say in where I can park). Imagine saying that the other way around. Or ´Mama, please, something small for your friend´ , (those poor boys that take you by surprise splashing water on your window at the traffic light and wash the car).

But lately, I have been a bit confused. Whenever someone calls me small girl they add ´you don´t know the ting´, look me up and down and smile . What is that supposed to mean I kept wondering for a while. What Ting, or Thing? And I would just smile politely. Innocence is bliss.

But then I read this report on teenage pregnancies. The last page included recommendations from district education officers on how to prevent teenage pregnancies which is a huge problem here, causing girls to drop out of school. At first it made me furious as one of the suggestions was that girls should be wearing more proper clothes, so teachers (!) and boys were less tempted. Sure. I´m not even going to comment on that one as this argumentation upsets me too much.

Another recommendation was that the song ´ Small girl, you don´t know the thing´ should be banned from the radio as it causes bad behaviour. That, of course, triggered me and I did a little google search. And now I hear this song everywhere on the radio. And even though the video is provocative and as an educationalist that tries to improve gender sensitive schools I shouldn´t approve it, it gives a fairly good impression why they give me dirty smiles these days when calling me small girl. And it´s a master class in some lovely dirty Ghanaian dancing. Enjoy.

zaterdag 20 augustus 2011

Saturday nights Accra-style

Living in a somewhat boring city full of expats results in two things. One: many people start binge drinking. Two: people look for entertainment in various other ways, eg watching all episodes of Cold Feet in one weekend, train for marathons, develop a passion for baking or –my favorite- organize costume parties. Never in your life would you have time to sew an outfit and look for accessories for weeks in different markets. And considering that most of my friends moved here with one or two suitcases with boring work clothes, it’s not easy to dress like an Alice in Wonderland character, Don Draper or one of his classy ladies, a Cowboy, Chinese Year of the Rabbit, a Ghanaian Chief or a Rubik Cube.

But here, with all the help cooking, ironing, washing, cleaning, driving you, there is plenty of time for such fun things. And people really go out of their way. Just sharing some of the gems:








So after my delicious nespresso this morning (seriously, after 2 years of watery nescafe this new gadget produces liquid gold!) I'm on a mission today to find a water pistol for my cowboy outfit for Friday's party.

But before you may think that dressing up is restricted to bored expats: I'm taking my (cowboy) hat off to my friends who managed AGAIN to get into this super expensive but fun 3 day Dutch music festival for free. Last year dressed up as bee-keepers, this year they are "grass-specialists" keeping the grass at the festival fit and green even after thousands are dancing on it. Sure. Oh and the grass-specialist on the left is marrying us next summer.