woensdag 3 augustus 2011

dinsdag 26 juli 2011

BlackStar Masterplan

Net nu ik al weer me langzaam aan het voorbereiden ben op een leven zonder constante 30 graden, maar in de regen op de fiets en zonder ‘eeeiiih small girl, you look fiiiiine-oooohh’ en andere lieflijk Ghanees commentaar op straat, bedenkt mijn fiancé op de valreep een slinkse truuk om ons voorgoed aan Ghana te binden. Hij heeft zich begeven in de wondere wereld van kvk nummers, investeringen, proto-types en importbelastingen en werkt met een tomeloze energie aan de uitvoering van het masterplan “Taco en zijn vriend en zakenpartner Sebastiaan worden miljonair’. En wel door alle yuppen en aanverwanten van Amsterdam en omstreken een hippe duurzame fiets van bamboe te verkopen. Geproduceerd in Ghana door Ibrahim de vrolijke dreadlock Ghanees en zijn werknemers die daar een goed salaris voor krijgen.

















Dit masterplan kan ik uiteraard alleen maar ondersteunen, zeker aangezien ik straks op Taco’s zak ga teren. Maar voor de fietsen in grote getalen te vinden zullen zijn, moet er wel eerst wat geld geïnvesteerd worden. En aangezien ik mijn spaargeld wil bewaren voor een bruiloftsfeest en inrichting van nieuw huis en andere kleinburgerlijke dingen moet het durfkapitaal gewonnen worden in de ASN Bank duurzaam ondernemen wedstrijd. En daarvoor, lieve lezers, heb ik jullie nodig. Voor een stem op dit goeie plan, zodat de concurrentie teleurgesteld zal afdruipen na dit massieve stemmingsoffensief. En zodat ik niet op maandagochtend gratis hoef te trouwen met een Nibbit chips ring om daarna mijn tent onder de Magere Brug op te slaan. Ga daarom please please even naar deze website en stem op dit project (NB je kan ook fan worden, maar het gaat uiteindelijk om de stemmen, dus vergeet niet te stemmen).

En koop straks natuurlijk ook zo’n mooie fiets als ze echt in productie zijn. Want fietsen in de regen is misschien niet zo, maar je zal wel nageroepen worden dan: ‘eeeiihh coole gast/chick, wat heb jij een mooie fiets-heeeey!

maandag 27 juni 2011

Snakes or fluffy towels

Rainy season at a refugee camp: tents flood, the mud is up to your knees, your clothes don't dry, snakes like to stay warm in your tent, textbooks in schools get wet and children are coughing and sneezing and can't hear what the teacher says because the rain is pouring so loud on the roof. And yet the kids keep laughing and make fun of these two white girls who try to entertain them teaching them songs in strange languages and do little dances and clapping games with them as there is nothing else to do and nowhere to go.

No high-level cluster meeting, no coordination meeting or joint fundraising proposal to write, but just being stuck in a classroom for hours as the rain just would not stop. At the end of the day I got into the white car, drove to my hotel full of dry, fluffy towels and felt awful and strengthened at the same time. And ashamed. My government is cutting funds that should be going to these children. Hand clapping games and silly Dutch songs will not get them anywhere in life and they deserve better. For crying out loud.



































































zaterdag 18 juni 2011

Shorts from Makola

Makola market is a city on its own. You can buy everything you could possibly think of (ok, maybe not an iPad or real Louis Vuitton bag, but anything else, from Chinese Christmas decorations to pink toilet paper with My Little Pony on it to cute woolly puppies you want to take home and cuddle). It’s a mess of tiny, dodgy streets, overcrowded multi storey buildings and shady businesses. People die here under the stairwell and babies get born in dark little sheds in the maze. It smells like warm garbage and open gutter and you can get a haircut everywhere on the street or be blessed by a voodoo priest at the same corner. So, yes, always a nice Saturday morning activity to go there.

In one of the container shops I tried on two pairs of shorts. Trying on clothes here is always a recipe for disaster. More often than not you won’t even be able to put it on, as your skin is too sticky and sweaty and the dress gets stuck around your head, zippers don't move and you think you are going to faint behind that see-through sheet that is actually defining the fitting room but is really the sheet that covers the toilet. But anyway, I managed to try on two pairs of shorts.

‘Which one should I take’ I sort of mumbled out loud while looking at both of them. The girls in the shop didn’t hesitate. ‘The blue one makes your booty look waaaaay bigger’. For a moment I was confused. But then again I realised I have had this happen before and how much I love this country. ‘But is that good or bad’, I asked, just to be sure. ‘Madam, of course that’s good. Take the blue one, men like big booties not small small booties’. And so I did. Leaving behind my gym membership card, and secretly sticking out my bottom a bit more while bringing back my shoulders.

woensdag 4 mei 2011

Over hoe ik ooit prinses dacht te worden

Soms vergeet je dingen, maar als je je ze dan weer herinnert, dan snap je niet hoe je ze ooit was vergeten. Hoe lekker pizza bianca kan zijn. Dat ik eigenlijk toch echt als Italiaanse geboren had moeten worden. Hoe gay alle Italiaanse mannen zijn in hun mega strakke pakjes gestreken door hun moeders. Hoeveel ik van Rome houd. En dat ik vroeger heb uitgerekend of het mogelijk was dat ik met Willem-Alexander zou trouwen. Qua leeftijd dan bedoel ik. Ik wilde namelijk perse een prins, maar maakte me zorgen dat er zo weinig van mijn leeftijd waren. Kan me alleen niet meer herinneren of ik het leeftijdsverschil te groot of acceptabel vond, maar ik gok te groot voor een 6 jarige uit 1980. Maar wie weet wilde ik voor 1 keer geboortejaar 1967 door de vingers zien, want ik wist dat de prinsen, zoals gezegd, dungezaaid waren. En die Engelse prinsen, die kon ik toen niet verstaan, al kost me dat nog soms moeite.

En ik las weer een column van Aaf in het vliegtuig terug naar Accra en bedacht me weer wat het toch leuk zou zijn als ik haar zou kennen. Dan zou ik de hele dag in een deuk liggen. Terwijl ik nu, afgezien van tijdens het lezen van haar column, niet bepaald in een deuk lag. Eerder een beetje in de kreukels. Gelukkig waren daar Gooise Vrouwen en Casablanca, beiden een aanrader overigens. Om mijn reputatie te beschermen vertel ik niet mijn voorkeur. En ik herinnerde me ineens weer dat ik Linda de Mol een heel geestige actrice vind. En dat ik haar ook wel zou willen kennen, want dan kreeg ik misschien wel businessclass tickets Accra-Amsterdam elke maand. Hoe had ik dat ooit kunnen vergeten?