







Net nu ik al weer me langzaam aan het voorbereiden ben op een leven zonder constante 30 graden, maar in de regen op de fiets en zonder ‘eeeiiih small girl, you look fiiiiine-oooohh’ en andere lieflijk Ghanees commentaar op straat, bedenkt mijn fiancé op de valreep een slinkse truuk om ons voorgoed aan Ghana te binden. Hij heeft zich begeven in de wondere wereld van kvk nummers, investeringen, proto-types en importbelastingen en werkt met een tomeloze energie aan de uitvoering van het masterplan “Taco en zijn vriend en zakenpartner Sebastiaan worden miljonair’. En wel door alle yuppen en aanverwanten van Amsterdam en omstreken een hippe duurzame fiets van bamboe te verkopen. Geproduceerd in Ghana door Ibrahim de vrolijke dreadlock Ghanees en zijn werknemers die daar een goed salaris voor krijgen.
In one of the container shops I tried on two pairs of shorts. Trying on clothes here is always a recipe for disaster. More often than not you won’t even be able to put it on, as your skin is too sticky and sweaty and the dress gets stuck around your head, zippers don't move and you think you are going to faint behind that see-through sheet that is actually defining the fitting room but is really the sheet that covers the toilet. But anyway, I managed to try on two pairs of shorts.
‘Which one should I take’ I sort of mumbled out loud while looking at both of them. The girls in the shop didn’t hesitate. ‘The blue one makes your booty look waaaaay bigger’. For a moment I was confused. But then again I realised I have had this happen before and how much I love this country. ‘But is that good or bad’, I asked, just to be sure. ‘Madam, of course that’s good. Take the blue one, men like big booties not small small booties’. And so I did. Leaving behind my gym membership card, and secretly sticking out my bottom a bit more while bringing back my shoulders.
Soms vergeet je dingen, maar als je je ze dan weer herinnert, dan snap je niet hoe je ze ooit was vergeten. Hoe lekker pizza bianca kan zijn. Dat ik eigenlijk toch echt als Italiaanse geboren had moeten worden. Hoe gay alle Italiaanse mannen zijn in hun mega strakke pakjes gestreken door hun moeders. Hoeveel ik van Rome houd. En dat ik vroeger heb uitgerekend of het mogelijk was dat ik met Willem-Alexander zou trouwen. Qua leeftijd dan bedoel ik. Ik wilde namelijk perse een prins, maar maakte me zorgen dat er zo weinig van mijn leeftijd waren. Kan me alleen niet meer herinneren of ik het leeftijdsverschil te groot of acceptabel vond, maar ik gok te groot voor een 6 jarige uit 1980. Maar wie weet wilde ik voor 1 keer geboortejaar 1967 door de vingers zien, want ik wist dat de prinsen, zoals gezegd, dungezaaid waren. En die Engelse prinsen, die kon ik toen niet verstaan, al kost me dat nog soms moeite. En ik las weer een column van Aaf in het vliegtuig terug naar Accra en bedacht me weer wat het toch leuk zou zijn als ik haar zou kennen. Dan zou ik de hele dag in een deuk liggen. Terwijl ik nu, afgezien van tijdens het lezen van haar column, niet bepaald in een deuk lag. Eerder een beetje in de kreukels. Gelukkig waren daar Gooise Vrouwen en Casablanca, beiden een aanrader overigens. Om mijn reputatie te beschermen vertel ik niet mijn voorkeur. En ik herinnerde me ineens weer dat ik Linda de Mol een heel geestige actrice vind. En dat ik haar ook wel zou willen kennen, want dan kreeg ik misschien wel businessclass tickets Accra-Amsterdam elke maand. Hoe had ik dat ooit kunnen vergeten?