Goodmorning Cambodia

Every morning I read the Cambodian Daily and often an uncomfortable itchy feeling creeps up on me.  Just a random impression of today’s topics: Cambodia accused of human rights abuses and politically motivated convictions of opposition leader as well as excessive force against protesters. Opposition leader deleted from voter list for upcoming election. Reporter who investigated corruption murdered. 400.000 families driven off their land because of state-licensed selling of land to foreign companies. Murder by security forces on environmental activist not investigated as the government insists that the murder was an ‘accident’. And so on and on and on.

Call me naïve but before I moved here I didn’t realise this at all. But now every morning over my cup of cappuccino I count my democratic blessings. And while I sip my coffee I am thankful for the low ranking of my country in the Transparency International corruption index. For those interested: in 2012 the Netherlands ranks #7 out of 182 countries where Cambodia barely beats places like the DRC, Chad and Somalia ranking a disgraceful and sad #164. 

Slowly the photogenic and appealing picture in my head of saffron coloured monks, lotus flowers and moonlight dances and rosy champagne disappears and brutal reality takes over.  The reality of a country where people can not actually speak out and criticise too loud. 

But fortunately there is also many moments where the profile-picture beauty of the country still proves stronger. Like this morning when my colleague casually told me that a monkey had stolen her remote control from her living room. Hands down that story beats any story I have ever heard standing by a coffee machine in a Dutch office.

Lievelingskleur

Ik heb in feite twee huizen. Huurhuizen weliswaar, maar toch. En ik heb een voor- en een achtertuin met meerdere bomen, waaronder een palmboom en een mangoboom. Een zwembad lang genoeg voor baantjes en zelfs een soort sneuig buiten-bubbelbad met koud water waar je dus nooit in gaat. Ik heb een plant die groter is dan ik zelf en die nog leeft. Een Boeddhabeeld en een lelijk leren bankstel.  Tuinmeubelen, een gym en airconditioning in alle kamers. En ik heb een logeerkamer met een inloopkast. 

Uit deze opsomming kan je verschillende conclusies trekken. A) ik ben een opschepperig type met te veel poen of B) ik ben ineens ongelofelijk volwassen en verwend. En als je die conclusie doortrekt wellicht ook C) ik ben oud. Hoe dan ook, ik ben toch het aller blijste met mijn nieuwe roze fiets. 

Dit is mijn tweede roze fiets in mijn leven. Mijn eerste roze fiets was een oma-fiets die ik kreeg toen ik 10 werd. En ik denk dat alleen meisjes het onderstaande enigszins kunnen navoelen, maar mannen moeten misschien meer denken aan hun eerste op afstand bestuurbare auto die ze heel-heel graag wilden hebben. Maar mijn eerste roze fiets dus. Ik droomde er al heel lang van en verlangde eigenlijk niets anders van het leven dan een roze fiets voor mijn verjaardag. Maar ik was als de dood dat ik een andere kleur of –oh huiver- een andere kleur én een tweedehandse zou krijgen. Oh my word, toen al een snob. Ik denk werkelijk dat ik dat niet te boven zou zijn gekomen. Maar mijn verjaardagsfiets was prachtig roze, tweedehands maar nieuw gespoten en helemaal het einde. Hij glom en was damesachtig. Ik kon er mee met-zonder-handen. Mijn benen konden nog niet bij de grond dus ik draaide nog beetje over het zadel, maar hij was alles wat mijn hartje begeerde en ik voelde dat ik nu bij de grote meisjes hoorde. En hij had van die gekleurde tikkeldingen aan de spaken. Als ik had gekund, had ik de fiets mee naar bed genomen denk ik, om hem als eerste te zien als ik wakker werd. 

En nu kocht mijn geliefde dus weer een roze fiets voor me. Gelukkiger kon hij zijn meisje niet maken. Licht roze. Hij heeft een mandje voorop waar je niks in mag doen, want dat stelen de motorbike jongens hier eruit door je eng van achter te besluipen en dan heel hard weg te scheuren. Ik heb een fietshelm en rij als een slak. Maar hij is geweldig. En ik cross er mee over driebaans rotondes, waarbij het voelt alsof je over de snelweg fietst. Als ik achterop zit toeteren de Cambodjanen van plezier, vooral als ik (heel gewaagd) mijn armen om mijn echtgenoots middel sla. Kennelijk is er toch ook nog een conclusie D) ik ben een verwende snob op leeftijd met een voorkeur voor roze fietsen.

Google's wisdom on Cambodia

According to my google searches, life is sweet and sour. But mostly sweet. Some searches may need a little clarification, some I’m sure speak for themselves.

In the past month I’ve asked the almighty advise of Google on: 

-Cambodian spiders poisonous

-Cheap flights to Singapore

-How to kill cockroaches

-Can cockroaches survive nuclear wars

-Nice apartments Phnom Penh city centre

-Titles government officials Cambodia (in order not to offend a His Excellency by calling him Honourable Deputy Minister or the other way around)

-Why hair in Cambodia greasy

-NEFAC, RUPP, SSC, DTMT, NIE, POE, DOE, PETM, etc etc (new acronyms, Oh UNICEF you love them, don’t you)

-Khmer language tutor

-Where to buy yoghurt Phnom Penh

-Do face masks work against air pollution

-Why do Asians love face masks then (subsequent search)

-Address Beautiful Shoes tailor made shoes (15 $!! What are you waiting for girl friends? Book your tickets!)

-How to recognise good quality silk (same same but different as above)

-Time of sunrise Ankhor Wat (but wait, there was no sun. Only rain at 5.15am. Arghh.)

-Yoga with air-conditioning in Phnom Penh
-Romantic accommodation outside of Phnom Penh

-Buy bicycle helmet in Phnom Penh

-Death rate traffic accidents Phnom Penh (to convince Taco)

-Tripadvisor restaurants in Phnom Penh

-Advanced leave policy UNICEF (are you kidding me, Christmas is not a holiday here? How can I go home then for Christmas with my poor 3 days leave balance??)

Google has been generous with its wisdom. I really learned a lot in the past month and can still say: so far so good. In fact, it’s been sweet like sweet sticky rice with coconut and banana.

So far so good

Off we go, Schiphol Sep 13th 2012

Summary of first day in Cambodia in 10 words:

delicious food, lots of rain, super nice people, loving it

Extended version:

It was a long trip. Not going to lie about that one. And Paris was cold and Ho Chi Minh airport was boring. But guys, it’s worth it. I am already very confident to say that I am sure anybody who comes to visit will have a great time here. 

It’s hard not to keep comparing with Ghana and I am definitely going to try not to do that too much as I love Ghana, but couldn’t help but notice that customs, luggage collection, declaring Taco’s bag lost and tracking it in Paris, organising the delivery of the bag at the hotel tomorrow and getting a visa took maximum 15 minutes. 

Phnom Penh seems huge from the air but the centre is small and fairly easy to navigate. The streets look like French boulevards, there are tons of nice little coffee places, motorbikes seem to be strong enough to carry at least 4 or 5 people and the smell is a combination of petrol, incense and absolutely delicious lemongrassy/spicy meat or fish that is grilled on every corner. It’s warm but bearable this time of the year; I mean you sweat, but not to the extent that you can only wear black or white as otherwise it would be embarrassing. Ghana peeps will know what I mean.

You can get anything from coconuts on the street to clothes from Mango in the shops. So really,  all positive Iwanna? Mmm yes, I guess so. Especially since I just got back from a relaxing yet unconventional Khmer massage. The whole experience was a bit rough, like Thai massage where they use their elbows and whole body to stretch you. But at some point I heard Taco breath quite heavily and when I opened my eyes I saw the lady walking up and down his spine. Not exactly a happy ending but apparently quite enjoyable according to him. 

no rain inside the tuktuk

 If anything then I guess rainy season could be a bit of a downer perhaps. When it rains (which is each and every afternoon and evening), the streets flood. But kids were splashing around on the street taking a bath this afternoon and monks were laughing and pulling up their orange robes to cross. So we kicked off our shoes and tried not to think about rats and waded through the water almost up till our knees. So far so good Phnom Penh. I think I’m going to love you too.

Witte rijst weken in PP

Als je leven in 5 dozen past, wat zegt dat dan over jou vroeg iemand mij vandaag. Geinige vraag, vooral als je leven dan bestaat uit oude schoenen, scheermesjes die op mijn Hema ding passen, blond shampoo en verwassen h&m shirtjes. Ben ik een anti-materialist, een kosmopoliet die niet hecht aan eigendommen en zo haar tassen kan pakken om weer naar een ander continent te vertrekken? Voel ik me overal thuis, heb ik niks nodig behalve mijn eigen kussen en een potje pindakaas en globetrot ik als een zwerverige bohemian over de wereld? 

Zou leuk zijn, klinkt wel stoer, maar helaas, niets van dit alles. Ik zit al weken naar die dozen te kijken, te wikken en te wegen en keer op keer naar de Hema/Etos/AH/H&M te rennen om nog iets toe te voegen. Neem ik boeken mee of toch liever nog een paar extra rokjes? Zou ik daar ooit op hakken lopen of kan ik toch beter nog wat nieuwe flatjes kopen? Lange mouwen of korte mouwen, knielang of toch wat korter, dilemma’s dilemma’s. Korte zelfanalyse zegt dat die ellendige dozen mijn algehele twijfelachtigheid over de nieuwe plannen weergeven. Ik vind het maar weer bar spannend allemaal. 

Tegelijkertijd ook veel zin. ‘Mis je de seizoenen niet?’,  vraagt men vaak. Niks daarvan. Doe mij nog maar een tijdje alleen maar zomer. Die mooie Hollandse grijze luchten, wolkenstapels en plensbuien die zie ik de rest van mijn leven nog wel. Maar ik mis wel nu al mijn liefje en mijn andere geliefden. En ik hou ook helemaal niet van aan nieuwe banen beginnen en weer als een dolle mental notes te maken (die met dat steile korte zwarte haar heet Sokhem en die met dat andere steile zwarte haar heet Sokhom etc etc keer 120 collega’s). Verder hangt de kaart van Cambodja nu al een maand bij ons op de wc en kan ik nog steeds niet de provincies blind aanwijzen. Ik citeer: Kampong, Kandal, Prey Veng, Svay Rieng, Kampong Chhnang, Koh Kong, Battambang etc. Je krijgt een beeld denk ik; één grote brei. Dus tsja. Het zal weer even buffelen worden. Maar met wat Japanse encefalitis, tyfus en rabies prikken in mijn arm kan ik er ook weer tegen aan.

 

Ben opgeladen door Amsterdam, het grachten fietsen, vriendinnen zien en thuis zijn. ‘In between jobs’ zijn is best leuk. En ik zou het nog best even kunnen volhouden ook, maar helaas.  DHL heeft mijn verhuisdozen opgehaald. In mooie stikkertjes met mijn opa’s mooie oude-mensen-handschrift staat er op ‘koperen kranen en ijzerwaren’ of ‘keukenkastje links boven’. Maar dat zit er niet meer in. In plaats daarvan dus mijn hebben en houden. En nu heb ik niks meer om aan te trekken behalve mijn ski-kleren en winterjas, dus ik moet wel gaan. Tot in Phnom Penh, PP voor kenners. En straks dus weer gezellig samen skype tandenpoetsen, maar tot die tijd -wat een luxe- nog een maand samen witte brood/rijst weken. Let the fun begin!

Last letter from Accra

 

My dearest Ghana,

My time with you is coming to an end so fast. For the past weeks I had this sick feeling to my stomach. All the farewells, all the last things I wanted to see and do once more while being here, it made me feel lost and nauseous.

I feel so at home here, I have started to love so many things. I’ll be honest with you; in my first months, or even year, I wasn’t too sure what to think of you. You were messy and dirty and chaotic to me and very inefficient and sometimes really disappointing. I saw some beauty as well, but I struggled. But somehow that beauty grew bigger and bigger. And the things that bothered me either faded or make me laugh now. 

I will not miss your smelly ditches, your pace of work or your troubled systems to get anything done. But God knows how much I will miss all the rest of it. I met the most wonderful, beautiful people. Found the most wonderful loving friends. I loved that the sun was up every morning when I woke up and opened the curtains at 6 am. Really, I never knew the pleasure of doing my daily sun salutations while actually seeing the sun rise. I even liked the sweat sometimes, or at least a little bit. You won’t believe me if you have overheard me yelling at assertive drivers, but I even love driving in the chaos these days. I will miss the colourful fabric and colourful women and the strong and elegant way they walk. The goats and chicken running around. Gin and tonics at the poolside and all the time of leisure. Coming to the office and giving people a hug and wishing them good morning. The naughty jokes of my colleagues. Their warm invitations to join them for some fish heads at 10am (still no thanks, but thanks anyway). I will miss the beauty of the north of the country. The dirt roads, the mud huts and the dust, the cool of the rainy season and the massive rainstorms. 

But it’s time to go home now for a bit. And it’s time to fuel my tank and fill my heart with love from the one I love most in this world and end the heartache of being apart. And new adventures are at the horizon. But Ghana, a dear friend who loves you dearly too once said she had a star-shaped mark in her heart when she left the country. And that’s exactly how I feel too. I will miss you. Yebeshia bio, I hope we meet again.

Love,
Iwanna

Afrikaans wondersmeersel te koop

Als iemand vraagt hoe oud ik ben, vraag ik altijd een beetje koketterig ‘hoe oud denk je?’. Het sociaal geaccepteerde antwoord is dan dat iemand je leeftijd gokt, daar minstens 5 jaar van aftrekt en dan heel verbaasd doet als je je echte leeftijd vertelt. Toch? 

Maar niet in Ghana. 

Ik was gisteren op een school. Typisch Ghanese school;  geen muren, een computer op het bord getekend voor de ICT lessen (‘dit is het keybord, dit is de mouse, daar moet je twee keer op duwen’). Geen boeken, heel, heel, heel veel kinderen, een stenig steil aflopend voetbalveldje en verder weinig.

De kinderen in hun school uniformen dromden om me heen, sloegen hun armen om mijn middel en sprongen bijna op mijn rug van enthousiasme. ‘Madame Madame!’. Plukten aan de haartjes op mijn armen. ‘Madame you have so much hair’. Voelden aan mijn moedervlekken. ‘Madame, what is this? Dirt?’ En toen: ‘Madame how old are you?’.

Dus ik vroeg aan die lieve bijdehandjes hoe oud ze dachten dat ik was. Ze keken me aan, aarzelden geen seconden en gokten; ‘Fifty?’ Ik rolde mijn ogen en zei; ‘nooooo, fifteen? No, much older’. ‘No Madame, fifty?’ En toen begonnen ze te wijzen naar hun gezicht en wreven naast hun ogen. Jawel, mijn zonnige lachrimpeltjes verraden mijn leeftijd. Ik ben 50 verklaard. Het is toch om te huilen. Maar daar krijg je nog meer rimpels van schijnt. Dan maar shea butter erop smeren 2 keer per dag; het afrikaansewondersmeersel waar ik een handeltje in ga beginnen.