Google's wisdom on Cambodia

According to my google searches, life is sweet and sour. But mostly sweet. Some searches may need a little clarification, some I’m sure speak for themselves.

In the past month I’ve asked the almighty advise of Google on: 

-Cambodian spiders poisonous

-Cheap flights to Singapore

-How to kill cockroaches

-Can cockroaches survive nuclear wars

-Nice apartments Phnom Penh city centre

-Titles government officials Cambodia (in order not to offend a His Excellency by calling him Honourable Deputy Minister or the other way around)

-Why hair in Cambodia greasy

-NEFAC, RUPP, SSC, DTMT, NIE, POE, DOE, PETM, etc etc (new acronyms, Oh UNICEF you love them, don’t you)

-Khmer language tutor

-Where to buy yoghurt Phnom Penh

-Do face masks work against air pollution

-Why do Asians love face masks then (subsequent search)

-Address Beautiful Shoes tailor made shoes (15 $!! What are you waiting for girl friends? Book your tickets!)

-How to recognise good quality silk (same same but different as above)

-Time of sunrise Ankhor Wat (but wait, there was no sun. Only rain at 5.15am. Arghh.)

-Yoga with air-conditioning in Phnom Penh
-Romantic accommodation outside of Phnom Penh

-Buy bicycle helmet in Phnom Penh

-Death rate traffic accidents Phnom Penh (to convince Taco)

-Tripadvisor restaurants in Phnom Penh

-Advanced leave policy UNICEF (are you kidding me, Christmas is not a holiday here? How can I go home then for Christmas with my poor 3 days leave balance??)

Google has been generous with its wisdom. I really learned a lot in the past month and can still say: so far so good. In fact, it’s been sweet like sweet sticky rice with coconut and banana.

So far so good

Off we go, Schiphol Sep 13th 2012

Summary of first day in Cambodia in 10 words:

delicious food, lots of rain, super nice people, loving it

Extended version:

It was a long trip. Not going to lie about that one. And Paris was cold and Ho Chi Minh airport was boring. But guys, it’s worth it. I am already very confident to say that I am sure anybody who comes to visit will have a great time here. 

It’s hard not to keep comparing with Ghana and I am definitely going to try not to do that too much as I love Ghana, but couldn’t help but notice that customs, luggage collection, declaring Taco’s bag lost and tracking it in Paris, organising the delivery of the bag at the hotel tomorrow and getting a visa took maximum 15 minutes. 

Phnom Penh seems huge from the air but the centre is small and fairly easy to navigate. The streets look like French boulevards, there are tons of nice little coffee places, motorbikes seem to be strong enough to carry at least 4 or 5 people and the smell is a combination of petrol, incense and absolutely delicious lemongrassy/spicy meat or fish that is grilled on every corner. It’s warm but bearable this time of the year; I mean you sweat, but not to the extent that you can only wear black or white as otherwise it would be embarrassing. Ghana peeps will know what I mean.

You can get anything from coconuts on the street to clothes from Mango in the shops. So really,  all positive Iwanna? Mmm yes, I guess so. Especially since I just got back from a relaxing yet unconventional Khmer massage. The whole experience was a bit rough, like Thai massage where they use their elbows and whole body to stretch you. But at some point I heard Taco breath quite heavily and when I opened my eyes I saw the lady walking up and down his spine. Not exactly a happy ending but apparently quite enjoyable according to him. 

no rain inside the tuktuk

 If anything then I guess rainy season could be a bit of a downer perhaps. When it rains (which is each and every afternoon and evening), the streets flood. But kids were splashing around on the street taking a bath this afternoon and monks were laughing and pulling up their orange robes to cross. So we kicked off our shoes and tried not to think about rats and waded through the water almost up till our knees. So far so good Phnom Penh. I think I’m going to love you too.

Witte rijst weken in PP

Als je leven in 5 dozen past, wat zegt dat dan over jou vroeg iemand mij vandaag. Geinige vraag, vooral als je leven dan bestaat uit oude schoenen, scheermesjes die op mijn Hema ding passen, blond shampoo en verwassen h&m shirtjes. Ben ik een anti-materialist, een kosmopoliet die niet hecht aan eigendommen en zo haar tassen kan pakken om weer naar een ander continent te vertrekken? Voel ik me overal thuis, heb ik niks nodig behalve mijn eigen kussen en een potje pindakaas en globetrot ik als een zwerverige bohemian over de wereld? 

Zou leuk zijn, klinkt wel stoer, maar helaas, niets van dit alles. Ik zit al weken naar die dozen te kijken, te wikken en te wegen en keer op keer naar de Hema/Etos/AH/H&M te rennen om nog iets toe te voegen. Neem ik boeken mee of toch liever nog een paar extra rokjes? Zou ik daar ooit op hakken lopen of kan ik toch beter nog wat nieuwe flatjes kopen? Lange mouwen of korte mouwen, knielang of toch wat korter, dilemma’s dilemma’s. Korte zelfanalyse zegt dat die ellendige dozen mijn algehele twijfelachtigheid over de nieuwe plannen weergeven. Ik vind het maar weer bar spannend allemaal. 

Tegelijkertijd ook veel zin. ‘Mis je de seizoenen niet?’,  vraagt men vaak. Niks daarvan. Doe mij nog maar een tijdje alleen maar zomer. Die mooie Hollandse grijze luchten, wolkenstapels en plensbuien die zie ik de rest van mijn leven nog wel. Maar ik mis wel nu al mijn liefje en mijn andere geliefden. En ik hou ook helemaal niet van aan nieuwe banen beginnen en weer als een dolle mental notes te maken (die met dat steile korte zwarte haar heet Sokhem en die met dat andere steile zwarte haar heet Sokhom etc etc keer 120 collega’s). Verder hangt de kaart van Cambodja nu al een maand bij ons op de wc en kan ik nog steeds niet de provincies blind aanwijzen. Ik citeer: Kampong, Kandal, Prey Veng, Svay Rieng, Kampong Chhnang, Koh Kong, Battambang etc. Je krijgt een beeld denk ik; één grote brei. Dus tsja. Het zal weer even buffelen worden. Maar met wat Japanse encefalitis, tyfus en rabies prikken in mijn arm kan ik er ook weer tegen aan.

 

Ben opgeladen door Amsterdam, het grachten fietsen, vriendinnen zien en thuis zijn. ‘In between jobs’ zijn is best leuk. En ik zou het nog best even kunnen volhouden ook, maar helaas.  DHL heeft mijn verhuisdozen opgehaald. In mooie stikkertjes met mijn opa’s mooie oude-mensen-handschrift staat er op ‘koperen kranen en ijzerwaren’ of ‘keukenkastje links boven’. Maar dat zit er niet meer in. In plaats daarvan dus mijn hebben en houden. En nu heb ik niks meer om aan te trekken behalve mijn ski-kleren en winterjas, dus ik moet wel gaan. Tot in Phnom Penh, PP voor kenners. En straks dus weer gezellig samen skype tandenpoetsen, maar tot die tijd -wat een luxe- nog een maand samen witte brood/rijst weken. Let the fun begin!

Last letter from Accra

 

My dearest Ghana,

My time with you is coming to an end so fast. For the past weeks I had this sick feeling to my stomach. All the farewells, all the last things I wanted to see and do once more while being here, it made me feel lost and nauseous.

I feel so at home here, I have started to love so many things. I’ll be honest with you; in my first months, or even year, I wasn’t too sure what to think of you. You were messy and dirty and chaotic to me and very inefficient and sometimes really disappointing. I saw some beauty as well, but I struggled. But somehow that beauty grew bigger and bigger. And the things that bothered me either faded or make me laugh now. 

I will not miss your smelly ditches, your pace of work or your troubled systems to get anything done. But God knows how much I will miss all the rest of it. I met the most wonderful, beautiful people. Found the most wonderful loving friends. I loved that the sun was up every morning when I woke up and opened the curtains at 6 am. Really, I never knew the pleasure of doing my daily sun salutations while actually seeing the sun rise. I even liked the sweat sometimes, or at least a little bit. You won’t believe me if you have overheard me yelling at assertive drivers, but I even love driving in the chaos these days. I will miss the colourful fabric and colourful women and the strong and elegant way they walk. The goats and chicken running around. Gin and tonics at the poolside and all the time of leisure. Coming to the office and giving people a hug and wishing them good morning. The naughty jokes of my colleagues. Their warm invitations to join them for some fish heads at 10am (still no thanks, but thanks anyway). I will miss the beauty of the north of the country. The dirt roads, the mud huts and the dust, the cool of the rainy season and the massive rainstorms. 

But it’s time to go home now for a bit. And it’s time to fuel my tank and fill my heart with love from the one I love most in this world and end the heartache of being apart. And new adventures are at the horizon. But Ghana, a dear friend who loves you dearly too once said she had a star-shaped mark in her heart when she left the country. And that’s exactly how I feel too. I will miss you. Yebeshia bio, I hope we meet again.

Love,
Iwanna

Afrikaans wondersmeersel te koop

Als iemand vraagt hoe oud ik ben, vraag ik altijd een beetje koketterig ‘hoe oud denk je?’. Het sociaal geaccepteerde antwoord is dan dat iemand je leeftijd gokt, daar minstens 5 jaar van aftrekt en dan heel verbaasd doet als je je echte leeftijd vertelt. Toch? 

Maar niet in Ghana. 

Ik was gisteren op een school. Typisch Ghanese school;  geen muren, een computer op het bord getekend voor de ICT lessen (‘dit is het keybord, dit is de mouse, daar moet je twee keer op duwen’). Geen boeken, heel, heel, heel veel kinderen, een stenig steil aflopend voetbalveldje en verder weinig.

De kinderen in hun school uniformen dromden om me heen, sloegen hun armen om mijn middel en sprongen bijna op mijn rug van enthousiasme. ‘Madame Madame!’. Plukten aan de haartjes op mijn armen. ‘Madame you have so much hair’. Voelden aan mijn moedervlekken. ‘Madame, what is this? Dirt?’ En toen: ‘Madame how old are you?’.

Dus ik vroeg aan die lieve bijdehandjes hoe oud ze dachten dat ik was. Ze keken me aan, aarzelden geen seconden en gokten; ‘Fifty?’ Ik rolde mijn ogen en zei; ‘nooooo, fifteen? No, much older’. ‘No Madame, fifty?’ En toen begonnen ze te wijzen naar hun gezicht en wreven naast hun ogen. Jawel, mijn zonnige lachrimpeltjes verraden mijn leeftijd. Ik ben 50 verklaard. Het is toch om te huilen. Maar daar krijg je nog meer rimpels van schijnt. Dan maar shea butter erop smeren 2 keer per dag; het afrikaansewondersmeersel waar ik een handeltje in ga beginnen.

Tears of happiness



Aunty Matilda, my favourite cuddler

Little did I know this morning that I would end up crying in my lunch break. After a stressful morning of catching up on too many emails and running to different meetings, I was tricked to come into the big conference room. To my utter surprise all my female colleagues were there, singing a beautiful traditional wedding song. I could not help myself; their gorgeous and laughing faces and beautiful voices made me burst out in tears. I can’t handle surprises. And especially not sweet surprises.

After I had dried my tears and sat down on the round table, one after the other shared with me their recommendations and advises on how to have a warm, affectionate and good marriage. Traditionally in Ghana the older married women of a community sit the bride-to-be down before the wedding day and share all there is to know. While they were talking I tried to frantically make mental notes and remember their wise, loving words. Marriages and relationships may have different dynamics in different cultural contexts, but many of their advices were based on over 10, 20 and even 34 years of blissful marriage experience. So I better listened! And as I have no clue what I am getting myself into and some of you may also not know, I thought I better write this down to remember and share with those that may also need some tips and tricks every once in a while. So hereby the lists of advices from my beautiful Ghanaian sisters.

How to make your marriage happy and loving:

- Make sure to have effective communication, and lots of it. It makes you both close and relaxed and feel connected. And no, they were not talking about verbal communication :-)

- Manage the man’s ego. They are big. If you have a good idea, make him think it’s his idea.

- Patience should be your middle name. You may think you love him. But if you live under the same roof, things will start irritating you. One of them told this old story about how a woman came to complain about her husband to an older aunty. She told her aunty they were always fighting. The aunty gave her a traditional medicine she should put in her mouth and not spit out. The next evening the husband came home and the woman took the medicine. She remembered to not spit it out and kept it in her mouth. The next morning she went to her aunty to thank her for this great medicine. ‘What was it’, she asked, ‘it’s really good’. The aunty answered that she gave her water….

- Nurture the friendship you have. You are marrying your best friend. Remember to keep investing in the friendship and not forget about each other. Do not replace your husband with kids. They will go eventually and you will regret forgetting about the friendship you used to have.

- Always feed him well. That will make him strong and able to perform. But it will also show your respect. So when you come home late from work, kick off your shoes and get into the kitchen and make him good banku.

- When you want him to do things around the house, don’t assume he will do it or think it is also his responsibility. Ask him as if you are asking him a favour, in a nice way. He will do it. Like if you want him to help fetch water or help you cook, ask him nicely and he will do it. He knows he has to eat, so he will come around.

- Show appreciation. Thank him for little things, even if you think he should just do them anyway. If you thank him he will keep doing it without you having to ask.

- Put him first, not your children or work or anything else. Your marriage is the most important.

- Wear a string of beads around your hips. They will make music and he will love it :-)

- And last but not least, work on the marriage; be determined to make it successful. It is not always easy, but don’t give up.



Absorbing all the wisdom....



I may adapt some of these a little bit and contextualize. After all, I don’t think he would want me to cook banku every day.  But when we start quarrelling about something, I am definitely going to think about this special afternoon in which I was initiated into the secrets of marriage.

And then we danced of course. And they showed me some advanced hip-movements to make those beads swing around the hips….



my darling UNICEF ladies















Erwt

Lees net mijn eigen mail en moet tot de conclusie komen dat ik eigenlijk helemaal niet ben wie ik denk dat ik ben. Zo denk ik doorgaans dat ik best wel easy-going ben, makkelijk blij te maken met kleine dingen, relaxt en geen zeikerd. Maar toen zag ik ineens mijn arme geliefde rond rennen in gedachten. Bezweet, met een lijstje in zijn hand van de AH naar de Etos, naar de bakker, terug naar de Hema en naar de slager. En ondertussen ook nog naar de bachelorette van een vriendin, werken, naar zijn ouders, kaarten versturen, cateraars bellen, het huis opruimen, fietsen verschepen en zijn koffers pakken. En toen bleek ik ineens best wel een verwende prinses.
Hierbij het bewijs:


Lieffie,

Kan je please kopen:

-Koffie cupjes- alleen de sterke varianten 3 dozen
-Kaas- oude kaas, niet belegen, liefs Old Amsterdam
-Leverworst- niet met stukjes of iets, gewoon die verse van de AH
-Shampoo voor blond haar, die paarse niet die gele
-De Linda
-prevalin oogdruppels voor hooikoorts - extra sterk
-scheermesjes van de Hema. Die van andere winkels passen niet op dat ding
-De krant uit het vliegtuig
-Groene thee – biologisch en niet met smaakjes

Please geen rookworsten meer, ze liggen hier allemaal over de datum te gaan want ik heb er nooit zin in. En ik kan ook geen ontbijtkoek meer zien.

-Sensodyne tandpasta. Niet die van de Hema die smaakt vies

Dat was het, hoop dat het lukt. Je bent lief.

Ps en ohja ook wat chocola. Die met van de kleine nootjes erin, die witte. Maar niet te veel. En vergeet de KLM dekentjes niet mee te jatten want die kunnen we mooi gebruiken voor bij het kampvuur straks voor alle gasten.


Tsja… ik blijk dus eigenlijk best wel een moeilijk wijf. En heb ik mazzel dat er zo’n ontzettende lieve knappe jongen met mij wil trouwen. Want ik weet nu al dat zijn rugzak morgen weer vol verrassings lekkers zit en dat ik zoals gewoonlijk boos ga worden om al die onbestelde bon bon bloc ‘omdat ik dan straks de rits van de jurk niet meer dicht kan krijgen’. Maar ik moet eigenlijk miljoen keer in mijn handjes knijpen. En een vreugdedansje doen. En zijn lievelingseten koken. En. Niet. Zeuren als het toch de gele shampoo is. Dat vooral. Ik moet echt nodig van mijn erwt af komen.